Rust

Dutch Delight

Foto: Dutch Delight - 2012 ferrie = differentieel Creative Commons BY-NC-SA 3.0 http://dailym.net

De bijeenkomsten met mij waren door de leidinggevende verplicht gesteld. Maar voor één medewerker was een uitzondering gemaakt. De reden was mij onbekend, maar op een avond wilde deze medewerker mij zelf vertellen waarom.

De bijeenkomst met zijn team was achter de rug en we wachtten totdat iedereen de zaal verlaten had. We gingen zitten en hadden van hieruit een prachtig uitzicht over de stad. Hij begon te vertellen over z’n leven, waarin veel onrust en kortstondigheid voorkwam. Tot bijna een jaar geleden hij de liefde van z’n leven tegenkwam. Inmiddels was hij 30 en eindelijk viel alles nu op z’n plek en was er weer rust.

Totdat hij en zijn vriendin een paar weken geleden te horen kregen dat zij kanker heeft. Een agressieve vorm en in een vergevorderd stadium. Prognose: nog een half jaar.
“En ze is nog maar 28. Mijn wereld staat op z’n kop”, vertelt hij ogenschijnlijk onbewogen. Ik maak snel een inschatting en besluit niet op zijn verdriet in te gaan. Om het niet erger te maken. Ik vraag hoe ze elkaar hebben leren kennen en zijn gezicht licht op. Hij vertelt er zichtbaar graag en met veel plezier over. Als we nu het gesprek zouden beëindigen dan zou hij blij naar huis gaan. Maar hij wil nog niet weg. Zwijgend kijken we naar buiten. Ver buiten de stad gaat de zon onder.
“Mooi”, zegt hij. Ik knik.
“Zijn er dingen die je wel voor haar kunt doen?”, vraag ik. Hij begint weer te stralen en vertelt dat hij het heerlijk vindt om voor haar te zorgen. Dat hij tot de ontdekking is gekomen dat hij daar erg goed in is. En dat hij daar misschien iets mee moet. Maar niet nu.

Opeens kijkt hij me recht aan. “Dat ik nu niet huil is niet omdat het me allemaal niets doet. Maar ik heb de afgelopen weken al zo ontzettend veel gehuild. En zo veel gepraat. Het is op, voor nu.” Ik begrijp het en er valt weer een lange, maar aangename stilte tussen ons. We kijken naar de levendige stad en we kijken elkaar af en toe aan. Tenslotte maken we afspraken over zijn aanwezigheid tijdens de bijeenkomsten. Echt van belang vind ik het niet, maar hij hecht eraan. Alles moet zoveel mogelijk gewoon doorgaan.
Het is inmiddels laat geworden en voor hem nu hoogste tijd om te gaan. Zij wacht op hem. We geven elkaar een hand.
“Het gaat zo ontzettend snel. Ik denk niet dat ze het half jaar haalt.” Ik vind het erg dat ik niets voor hem kan doen, maar zo ziet hij het niet. Hij bedankt mij voor het gesprek. Maar vooral ook voor de rust.

You may also like...